U selo Lelić, kod Valjeva, 3. maja 1991. godine prenesene su mošti episkopa Srpske pravoslavne crkve Nikolaja Velimirovića /1881-1956/, izuzetnog besjednika, doktora teologije i filozofije, koji je 1956. godine umro u ruskom manastiru u SAD.
Srpski pravoslavni teolog i besjednik Nikolaj Velimirović kanonizovan je kao Sveti Nikolaj Ohridski i Žički.
Po završetku teoloških studija u Švajcarskoj, doktorirao je teologiju na Univerzitetu u Bernu, a potom diplomirao filozofiju na Univerzitetu u Oksfordu i doktorirao u Ženevi.
Po povratku u Srbiju, postao je predavač na Bogoslovskom fakultetu u Beogradu, 1909. godine se zamonašio, a potom završio Duhovnu akademiju u Petrogradu /Sankt Peterburg/.
Prvi svjetski rat Nikolaj Velimirović proveo je na Zapadu kao izaslanik srpske vlade, a u Drugom svjetskom ratu bio je zatvoren u nacistički koncentracioni logor.
Između dva svjetska rata, vladika Nikolaj osnovao je Pravoslavnu narodnu hrišćansku zajednicu, poznatu kao Bogomoljački pokret, da bi zaštitio narod od agresivne sektaške propagande.
Nijemci nisu oprostili vladici ulogu u obaranju Trojnog pakta krajem marta 1941. godine, pa su ga u Drugom svjetskom ratu, čim su okupirali Jugoslaviju, zatvorili u manastir Ljubostinja, a potom i u manastir Vojlovica.
Sa patrijarhom Gavrilom Dožićem, vladika Nikolaj Velimirović zatvoren je 1944. godine u logor Dahau.
Poslije oslobođenja Jugoslavije vladika Nikolaj ostao je u emigraciji kao nepomirljivi protivnik režima Josipa Broza Tita.
Vladika Nikolaj umro je u emigraciji u ruskom Manastiru Svetog Tihona u Saut Kananu u Pensilvaniji, a sahranjen na srpskom narodnom groblju pored Manastira Svetog Save u Libertvilu.
Na zasjedanju Svetog arhijerejskog sabora Srpske pravoslavne crkve u maju 2003. godine vladika Nikolaj uvršten je u red svetitelja.
Svečana kanonizacija obavljena je u Hramu Svetog Save na Vračaru 24. maja iste godine.
Najpoznatija djela Svetog vladike Nikolaja su: “Religija Njegoševa”, “Besede pod gorom”, “Iznad greha i smrti”, “Duša Srbije” i “Srbija u svetlosti i mraku”.
